Ukończył aranżację i kompozycję na Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach. Na scenie zadebiutował w 1979 roku recitalem jazzowym w Filharmonii Narodowej w Warszawie, którego zapis znalazł się na jego pierwszym albumie, Don’t You Cry. Kolejna płyta – Blublula – z nagraniami takich standardów jak I’m Just a Lucky So and So Duke’a Ellingtona czy Naima Johna Coltrane’a została okrzyknięta jazzową płytą roku.

W 1986 roku podpisał kontrakt z wytwórnią RCA Records, dla której nagrał pierwszy autorski album, zatytułowany Stanisław Soyka. Pod koniec lat 80. rozpoczął wieloletnią współpracę z gitarzystą Januszem Yaniną Iwańskim. Popularność przyniosły mu zarówno autorskie utwory, jak i płyta koncertowa Retrospekcja (1995), podsumowująca jego najważniejsze dokonania.

W jego twórczości szczególne miejsce zajmuje muzyka do poezji, m.in. albumy Sonety. Shakespeare oraz ich angielska wersja, nagrane we współpracy z tłumaczem Maciejem Słomczyńskim. Sięgał także po teksty polskich twórców: Agnieszki Osieckiej czy Czesława Miłosza, nadając im nowy, muzyczny wymiar.

Artysta realizował również projekty o charakterze religijnym i teatralnym, komponując m.in. muzykę do Tryptyku Rzymskiego Jana Pawła II, którą wykonał w Watykanie. W jego dorobku znajdują się także interpretacje standardów jazzowych i swingowych (Soyka Sings Love Songs, Swing Revisited) oraz liczne projekty autorskie.

Konsekwentnie podążając własną drogą artystyczną, stworzył rozpoznawalny styl, który przyniósł mu uznanie publiczności i środowiska muzycznego. Stanisław Soyka pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej.

Artykuł Stanisław Soyka pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

Jest laureatką licznych konkursów krajowych i międzynarodowych, m.in. Międzynarodowego Konkursu im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, Konkursu im. Alberta Curciego w Neapolu oraz Konkursu Królowej Elżbiety w Brukseli. Od dzieciństwa koncertuje na całym świecie, współpracując z takimi artystami jak Krystian Zimerman, Mischa Maisky, Gidon Kremer, Jerzy Maksymiuk czy Krzysztof Penderecki.

W swoim dorobku posiada ponad 400 nagrań archiwalnych oraz liczne albumy wydane przez prestiżowe wytwórnie. Jest cenionym pedagogiem: od 1972 roku prowadzi klasę skrzypiec w Akademii Muzycznej w Krakowie; tytuł profesora zwyczajnego uzyskała w 1997 roku. Za osiągnięcia artystyczne i edukacyjne otrzymała m.in. Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Ma na koncie także Fryderyka za 2015 rok za album solowy z nagraniami archiwalnymi w kategorii Album Roku – Recital Solowy.

Uchodzi za wszechstronną interpretatorkę repertuaru wszystkich epok, a jej gra wyróżnia się techniczną perfekcją, niezwykłą precyzją i wrażliwością.

Artykuł Kaja Danczowska pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

Lady Pank ma na koncie dziesiątki przebojów, które na stałe weszły do kanonu polskiego rocka. Do najbardziej znanych należą m.in. Mniej niż zero, Kryzysowa narzeczona, Zawsze tam, gdzie Ty, Tańcz głupia, tańcz, Zostawcie Titanica. Charakterystyczne brzmienie zespołu – dynamiczna, gitarowa muzyka – było w latach osiemdziesiątych powiewem świeżości i namiastką świata „po drugiej stronie żelaznej kurtyny”, a teksty autorstwa Andrzeja Mogielnickiego trafiały w emocje całego pokolenia.

Ich piosenki są śpiewane do dziś i stały się muzycznym symbolem lat 80. w Polsce. Zespół pozostaje aktywny, koncertuje i nagrywa nowe płyty. Najnowszy album studyjny grupy – LP45 – ukazał się w listopadzie 2025 roku i zdobył nominację do Fryderyka w kategorii Album Roku Rock & Blues.

Z okazji 45-lecia działalności Lady Pank zaplanował wyjątkową trasę koncertową: multimedialne widowisko połączone z projekcjami archiwalnych materiałów oraz wspomnieniami muzyków i fanów, które składają się na unikalną historię zespołu.

Artykuł Lady Pank pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

Artykuł Wojciech Trzciński pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

Liczne podróże ukształtowały osobowość artystyczną muzyka, który stał się w tamtym czasie pionierem wykonawstwa muzyki organowej w Polsce. Swoje przemyślenia i coraz bogatsze doświadczenie przekazywał uczniom w Krakowie, Warszawie i zagranicą.

Stał się – jak to ujął Zbigniew Pawlicki – „ogniwem wielkiej wartości polskiej sztuki organowej”.

Był jurorem wielu konkursów i konsultantem przy budowie bądź renowacji wielu instrumentów, między innymi w Filharmonii Narodowej i w warszawskich kościołach św. Anny i Barbary.

Lata działalności Joachima Grubicha obfitują w liczne nagrania płytowe (ponad trzydzieści płyt dla EMI Electrola, Harmonia Mundi, Aulos, Teldec, Dux, Polskie Nagrania, Veriton, Acte Prealable, Studio S Production) oraz rejestracje radiowe i telewizyjne.

W roku 1971 otrzymał „Złotą Muzę” Polskich Nagrań, a w roku 2005 Fryderyka za Wieczór organowy w Filharmonii Lubelskiej. Rzeczpospolita Polska uhonorowała profesora Joachima Grubicha również w 2005 r. Krzyżem Oficerskim, a rok 2015 przyniósł mu złoty medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Artykuł Joachim Grubich pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

W 2020 r., z okazji 35-lecia działalności artystycznej, ukazała się płyta Flower Power, stanowiąca doskonałą kwintesencję zespołu. Jego podstawowy skład (Adam Wendt, Krzysztof Zawadzki, Bernard Maseli) został wzbogacony współpracującym z grupą od lat basistą Tomaszem Grabowym i zaproszonymi gościnnie muzykami (Sławomir Berny na instrumentach perkusyjnych i gitarzysta Grzegorz Skawiński). Doskonałe brzmienie, profesjonalne wykonanie i nastrój wspólnej zabawy – to atrybuty jubileuszowego albumu oraz dowód na artystyczną stabilność kultowego zespołu.

Artykuł Walk Away pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

W ostatnich latach Sebastian zrealizował szereg różnorodnych albumów, między innymi większość ścieżki do filmu Fantastyczny Mat Parrey, gdzie wszystkie kompozycje wygenerował, bazując na „dźwiękach kosmosu”, zaczerpniętych z bibliotek audio NASA. Nadal zajmuje się produkcją, uczy aranżacji i mixu w warszawskiej Akademii Realizacji Dźwięku.

Dla mojego pokolenia, osób, które dorastały na przełomie lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych oraz fascynowały się rodzącą się wówczas polską sceną hiphopową, Dj 600 Volt to postać absolutnie kultowa. Działalność Sebastiana docierała do nas na bardzo wielu polach: za pośrednictwem fal radiowych, podczas granych przez niego imprez, a także, przede wszystkim, na legendarnych, produkowanych przez niego albumach. Dzięki tym wydawnictwom V.O.L.T.nie tylko umożliwiał zaprezentowanie się szerszej publiczności zaczynającym wówczas swoją drogę artystom, ale stanowił dla nich także niezbędne wsparcie w zakresie dostępu do sprzętu studyjnego, wiedzy i inspiracji muzycznych. To wszystko działo się w czasach, gdy na playlistach co piątek nie pojawiało się kilkanaście nowych, rapowych singli, a kiedy każda wydana kaseta z polskim rapem była wydarzeniem, na które czekano, a później słuchano i dyskutowano przez długie miesiące – mówi o Sebastianie Imbierowiczu Witek Michalak, szef polskiego oddziału wytwórni Def Jam Recordings, członek Rady Akademii Fonograficznej.

Artykuł Sebastian Imbierowicz pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

Dwie płyty Jakubowicz, Dziewczynka z pozytywką Edwarda (wydana w 1995 roku) oraz Okruchy życia (wydane w 2010 roku) otrzymały nominacje do nagrody Fryderyk, choć samą statuetkę piosenkarka odebrała dopiero w 2016 roku za album Prosta piosenka, którego była także współproducentką

Przez lata obecności na scenie muzycznej wydała 15 płyt, ostatnią, pt. Zwykły włóczęga – w 2018 roku.

Gdy spojrzy się na historię polskiej muzyki rozrywkowej, to nie znajdziemy zbyt wiele kobiet, które konsekwentnie i przez lata przecierały szlaki kolejnym pokoleniom. Martyna Jakubowicz była jedną z pierwszych kobiet w Polsce śpiewających napisane przez siebie piosenki, często bardzo osobiste, delikatne, refleksyjne, oparte na kobiecych uczuciach i emocjach, ale także przełamujące obyczajowe tabu. Jej twórczość zakorzeniona jest w tradycji folkowej piosenki autorskiej o amerykańskim, wręcz „dylanowskim” rodowodzie. To songwriterka wolności i niezależności, indywidualistka od ponad czterech dekad podążająca osobną, muzyczną ścieżką. Posiada niepowtarzalną barwę głosu, w której miesza się hipisowski sznyt, bluesowa nostalgia z interpretacyjną delikatnością. Ma na koncie  płyty, które tworzą trwały rozdział nie tylko w historii polskiej muzyki rozrywkowej, ale przede wszystkim w historii języka kobiecości w polskiej piosence – podsumowuje twórczość Martyny Jakubowicz Leszek Gnoiński, dziennikarz, pisarz, filmowiec, członek Rady Akademii Fonograficznej.

Artykuł Martyna Jakubowicz pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

Skomponował ponad 100 utworów. Spośród nich wymienić należy operę Cyberiada według opowiadań Stanisława Lema, oratorium Stworzenie świata, Mszę na chór mieszany i orkiestrę  i dziewięć symfonii na różne obsady orkiestrowe i wokalne. Instrumentalny dorobek Meyera to 15 koncertów oraz 15 kwartetów smyczkowych, a także kilkadziesiąt utworów kameralnych i solowych, najczęściej przeznaczonych na fortepian i wiolonczelę, ale również na organy i saksofon.

Przez wiele lat występował jako pianista, w wielu krajach prowadził również wykłady poświęcone muzyce współczesnej. Przez czternaście lat uczestniczył w pracach komisji programowej Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, a w latach 1985–1989 był prezesem Związku Kompozytorów Polskich.

Krzysztof Meyer jest także autorem monografii Dymitra Szostakowicza, współautorem dwutomowej monografii Witolda Lutosławskiego, jak również stu kilkudziesięciu artykułów, głównie poświęconych muzyce współczesnej, publikowanych w Polsce i za granicą. Jego muzyka prezentowana jest na całym świecie zarówno na festiwalach muzyki współczesnej, jak i w ramach sezonów koncertowych instytucji muzycznych.

Krzysztof Meyer jest klasykiem współczesności. Sukces jego muzyki potwierdzają liczne nagrania płytowe, prezentujące większość jego opusów. Wszyscy współpracujący z nim wykonawcy zachwycają się jego wszechstronną wiedzą, genialną pamięcią i słuchem muzycznym, absolutną znajomością całego repertuaru muzyki symfonicznej i kameralnej. Krzysztof Meyer nie stroni także od żartów. Jego symfonia w stylu Mozarta, zapowiadana podczas premiery jako mało znany utwór geniusza z Salzburga… tak też została odebrana. W poprzednich epokach o sekrety instrumentacji pytano Hectora Berlioza, Richarda Straussa. Dziś pyta się o nie Krzysztofa Meyera! Mistrz, erudyta, przyjaciel muzyków, entuzjasta piękna w muzyce. Złoty Fryderyk jest w jego rękach wspólną radością całego – nie tylko polskiego – środowiska muzycznego – podkreśla Łukasz Borowicz, dyrygent, członek Rady Akademii Fonograficznej.

Artykuł Krzysztof Meyer pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.

W 1978 roku rozpoczął koncerty jako pierwszy w Polsce leader za perkusją, a dwa lata później debiutował z własnym kwintetem na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Jazzowej „Jazz Jamboree” i nagrał pierwszą autorską płytę Tiri Taka z serii „Polish Jazz”. Od tamtego momentu uczestniczył w nagraniu około 70 płyt i grał na największych festiwalach jazzowych, między innymi  Molde International Jazz Festiwal, New Port in Belgrad Jazz Festiwal, Bergamo Jazz Festiwal, Havana Jazz czy Temecula International Jazz Festival. Od 1992 roku Kazimierz Jonkisz zajmuje się również nauczaniem jazzu, a od kilku lat, wraz z profesorami Berklee College of Music w Bostonie bierze udział w cyklu warsztatów muzycznych w Puławach.

Z niekłamaną radością i wielką dumą przyjąłem fakt, iż Rada postanowiła jednogłośnie przyznać nagrodę Złotego Fryderyka Panu Kazimierzowi Jonkiszowi. Jest jednym z najwybitniejszych polskich perkusistów, który ma w swoim dorobku współpracę z tuzami jazzu zarówno w kraju, jak i za granicą. Jego wkład w polską muzykę jazzową jest niezaprzeczalny, a on sam stanowi wielkie źródło inspiracji dla młodszych pokoleń muzyków. Jest również cenionym pedagogiem, który dzieli się swoim ogromnym doświadczeniem z uczniami legendarnego Wydziału Jazzu na „Bednarskiej”, w Średniej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Kazimierz Jonkisz to wielki entuzjasta jazzu, a w szczególności gry Elvina Jonesa, dusza towarzystwa, serdeczny i wspierający młodsze pokolenie jazzmanów – mówi o laureacie Paweł Dobrowolski, perkusista i pedagog, członek Rady Akademii Fonograficznej sekcji muzyki jazzowej.

Artykuł Kazimierz Jonkisz pochodzi z serwisu FRYDERYKI 2026.